बळीराजा

माह्या बळीराजाचे हाल कसे कुणाला कळना
त्याच्या डोळ्यातले पाणी काही केल्यानं अटना

दुःखाचा डोंगर कसा कोसळतो त्याच्या उरावरती
उभ्या जगाचा पोशिंदा तरी बांधतो उभाडी

निसर्गालेबी त्याची दया येयीनासि झाली
पावसानं पाठ फिरवली अन् बी गिळून धरणीमाय गपच राहिली

बायलीने त्याच्या कधी आस दोन मण्यांची नाही केली
जुन्या बोळ्यावरती तिची सक्रतिमागुन् सक्रत गेली

डोळ्याची रोशनी गेली उपचारावाचून त्याच्या मायेची
लेकरांच्या शिक्षणाची होळी झाली पैक्यावाचून

पायतानं झिजली त्याची सावकारांची उंबरठे घासुन
वैतागला हो माझा बळीराजा त्यानं घेतलं उपाशिपोटीच् लटकुन

कसा अजब न्याय हो या देवानी केला
जगाचा पोशिंदा उपाशिपोटीच हो मेला